Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός νέος θεσμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης με σκοπό τις έρευνες για φαινόμενα διασπάθισης των κοινοτικών κονδυλίων. Η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που προσχώρησε στον νέο θεσμό, διότι όλες οι χώρες της ΕΕ δεν μετέχουν, και ορισμένες από αυτές μετέχουν, όχι με εισαγγελείς, αλλά με κρατικούς υπαλλήλους.
Στα καθ’ ημάς τώρα. Στον νεότευκτο θεσμό επενδύθηκαν εξ αρχής τεράστιες προσδοκίες αντιμετώπισης φαινομένων κρατικής διαφθοράς, προσδοκίες που κινούνται πολύ πέραν των πραγματικών αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, οι οποίες αφορούν έρευνες μόνον για κοινοτικά κονδύλια και τίποτα άλλο.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης που εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια σε υψηλά ποσοστά για τις εθνικές δικαστικές αρχές, προϊόν πολυπαραγοντικό για το οποίο ευθύνη έχει και η Δικαιοσύνη – αλλά όχι μόνον – προκάλεσε την έντονη επαύξηση των προσδοκιών για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Πολιτικά κόμματα, πολιτικοί, πολλοί που διατυπώνουν με τον έναν η τον άλλον τρόπο δημόσιο λόγο, έθεσαν στο επίκεντρο των προσδοκιών για πάταξη φαινομένων διαφθοράς την ως τώρα επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι.
Η Λάουρα Κοβέσι, η πρώτη επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που έδωσε φωνή και υπόσταση στον νέο θεσμό που κάνει ακόμα τα πρώτα του βήματα, στη χώρα μας εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός για τη διαφθορά. Αποτέλεσε το ψωμοτύρι για κάθε φαινόμενο διαφθοράς, ωσάν η ίδια, και όχι το ελληνικό κλιμάκιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να διενεργεί τις έρευνες, κλιμάκιο που συγκροτείται από έλληνες εισαγγελικούς λειτουργούς, οι οποίοι πριν ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπηρετούσαν στις εθνικές εισαγγελικές αρχές και ορισμένοι από αυτούς έχουν πρωτοστατήσει στο παρελθόν σε μεγάλες έρευνες.
Και πάμε τώρα στα πρόσφατα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ζήτησε άρση ασυλίας για 13 συνολικά βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Από τους δεκατρείς για εννιά βουλευτές η υπόθεση μπήκε στο αρχείο διότι τα στοιχεία αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ικανά για να προχωρήσει παραπομπή τους σε δίκη. Για τέσσερις όμως ήδη προσδιορίστηκε δίκη με κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος. Μάλιστα οι δίκες τους θα γίνουν τον προσεχή Οκτώβριο – Νοέμβριο.
Μετά από αυτές τις εξελίξεις η κυβέρνηση εξαπέλυσε επικρίσεις κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κατηγορώντας την ότι με τον τρόπο που ενήργησε έδωσε την εντύπωση ότι παίζει πολιτικό παιχνίδι. Οι κυβερνητικές αιτιάσεις προκάλεσαν, όπως ήταν φυσικό, ισχυρές αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με το σκεπτικό ότι πανηγυρίζουν στην κυβέρνηση με τις τέσσερις παραπομπές των βουλευτών της.
Πέρα όμως από τις επικρίσεις που δυστυχώς συνηθέστατα από πολιτικής πλευράς ακολουθούν μια δικαστική ενέργεια, το ερώτημα είναι ένα. Οι φάκελοι για την άρση ασυλίας βουλευτών οφείλουν να είναι τεκμηριωμένοι ή όχι; Γιατί μπορεί για τους υπουργούς να μην μπορεί η Δικαιοσύνη να ερευνήσει (είναι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, που απ’ ό,τι φαίνεται ούτε τώρα θα αλλάξει), αλλά για τους βουλευτές η Δικαιοσύνη μπορεί να ερευνήσει.
Tο παράδειγμα των αιτήσεων για άρση ασυλίας δεκάδων βουλευτών τα τελευταία χρόνια, μεταξύ των οποίων και για ολόκληρη την κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Υπήρξαν αιτήματα για άρση ασυλιών με στοιχεία. Αλλιώς, πολιτικά κόμματα, όπως εν προκειμένω η κυβέρνηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, βρίσκουν το πάτημα να πανηγυρίσουν για αυτά που μόνον έπρεπε να καταδικάζουν, ενώ το κύρος των εισαγγελικών θεσμών και η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτούς δέχονται πλήγματα.